موزه "ید و شم" (بنیاد گرامی داشت یاد قربانیان "هولوکاست") رسما اعلام کرد که اعطای نشان ویژه "بشردوست جهانی" را به یک شخصیت انسان دوست ایرانی بررسی می کند.
سخنگوی موزه "ید وشم" دراورشلیم اعلام کرد: اسناد و مدارک زیادی درباره زنده یاد عبدالحسین سرداری و فداکاریهائی که وی در راه نجات جان شماری از یهودیان اروپائی درایام سلطه نازیها انجام داده، به دست این موسسه رسیده است و برای اتخاذ تصمیم لازم، این اسناد درحال بررسی است و این احتمال میرود که به این انسان ایثارگر ایرانی، چنین عالی ترین نشان انسانیت اعطا شود.
اگر شورای ویژه بنیاد "ید و شم" تصمیم بگیرد به زنده یاد عبدالحسین سرداری نشان بشردوست جهانی اعطا کند، این نخستین بار درتاریخ شصت سال استقلال اسراییل خواهد بود که نه تنها یک ایرانی، بلکه یک ایرانی مسلمان، به این عالی ترین نشان مفتخر می شود- وهمه اینها درحالی است که زنده یاد عبدالحسین سرداری سالهاست که چشم از جهان بربسته است.
اعطای این نشان، درصورتی که عملی شود، دراین مقطع زمانی مهم، از اهمیتی فوق العاده برخوردار است. زیرا درحالی که احمدی نژاد و برخی ازسران جمهوری اسلامی ایران فجایع هولوکاست را تکذیب می کنند و کشته شدن حدود شش میلیون انسان یهودی به دست حکومت آلمان هیتلری را مورد تمسخر قرار می دهند و خواهان نابودی اسراییل هستند، مهمترین موزه هولوکاست جهان، به ایرانیان و جهانیان می گوید که معرف ایران، احمدی نژاد و همفکران او نیستند - بلکه انسانهای نیکوکار و با شهامتی مانند زنده یاد عبدالحسین سرداری، نشانگر سگال پاک و خوی نیک ایرانیان هستند و چنین ایرانیانی وجود دارند که با شایستگی بار بزرگ تاریخی و فرهنگ غنی ایران زمین را برای دیگران به تصویر می کشند.
زنده یاد عبدالحسین سرداری، یک دیپلمات دولت وقت ایران درسالهائی بود که سپاهیان هیتلر بربخشهای وسیعی از اروپا چنگ انداخته بودند و یهودیان را درهرکشور وسرزمینی که به آن می رسیدند، به اردوگاههای کار اجباری و یا اردوگاههای مرگ و نیستی می فرستادند.
عبدالحسین سرداری درکادر سیاسی سفارت شاهنشاهی ایران درفرانسه خدمت می کرد. سپاهیان هیتلر بر فرانسه مسلط شده و حکومت "ویشی" را که دست نشانده هیتلر و نازیها بود، بوجود آورده بودند. صدها هزار یهودی فرانسه از زادگاه خود رانده شدند. بسیاری از آنها بی رحمانه به قتل رسیدند. درپایان جنگ نیز معلوم شد که گروه کثیری از آنان دراردوگاههای آدم سوزی و یا اردوگاههای کار اجباری بر اثر اعمال شاقه و شکنجه ها و توهینها وشرائط بشدت غیر انسانی، جان داده اند.
درسال 1941، زنده یاد عبدالحسین سرداری به شماری از یهودیان ایرانی مقیم فرانسه و دیگر یهودیانی که درآن کشور زندگی میکردند، گذرنامه ایرانی داد که در آن قید شد آنان پیرو آئین موسوی هستند و نام یهودی در آن ذکر نگردید. درآن سال، اعزام یهودیان به کوره های آدم سوزی و اردوگاههای کار اجباری شدت گرفته بود. دو سال از جنگ می گذشت و هنوز سالها تا پایان جنگ جهانی دوم فاصله بود. زنده یاد سرداری، از گذرنامه های خالی که درگاوصندوق سفارت ایران بود، برای نجات جان این یهودیان استفاده کرد و بر اساس ندای وجدان خود عمل کرد. اعطای گذرنامه ایرانی به این یهودیان ایرانی و اروپائی موجب شد که عمال حکومت نازی نتوانند آنها را همانند دیگر یهودیان بی پناه به سوی نیستی و مرگ بفرستند.